INTERNATIONAL BOOKSHOP HET FORT VAN SJAKOO
| SEARCH | ORDER | NEW BOOKS | HOME | ABOUT US |

Auteur: Wermuth, Mir
Titel: No sell out
Sub titel: De popularisering van de subcultuur

Wermuth, die in 1990 de Boekmanprijs in de wacht sleepte met een scriptie over Nederlandse hiphopcultuur, interviewde tientallen fans en artiesten in diverse landen en kwam tot de conclusie dat het in de hiphop draait om één ding: authenticiteit. Het meest authentiek is de hardcore, volgens Wermuth 'de maat der dingen' binnen de hiphopcultuur. Wat hardcore precies is, valt niet eenvoudig te zeggen. Het is in ieder geval het tegenovergestelde van commerciële, 'mainstream' hiphop en dus niet voor mietjes. De door Wermuth geïnterviewde rapper Janor van de Zuidoost Posse probeert het onder woorden te brengen: 'Mijn muziek is voor mensen die een beetje op straat leven, in posses, niets doen, gabbers, gewoon families, weet je. Het is niet voor gezellige cafégangers gemaakt. Het is echt om naar te luisteren, te talken, te freaken, jointje te roken, biertje te drinken. Gabbermuziek voor de 'brothers'.' Hardcore is dus vooral een sociaal verschijnsel. De smaak van een kleine groep liefhebbers (de brothers) bepaalt wat authentieke hiphop is. Het gaat niet alleen om de muziek, maar ook om kleding, haardracht en zelfs het taaltje dat gesproken wordt. In de korte geschiedenis van de hiphop zijn de trends elkaar snel opgevolgd. In de beginjaren (de old school, tot 1982), kon je zonder Afro en Adidas-trainingspak de deur niet uit, daarna kwamen de blockhead met het foute pak (Mc Hammer) en de kale kop boven een Afrikaanse dashiki. Op dit moment maken we een old-schoolrevival door; het haar mag weer groeien. Ook muzikaal wordt er teruggegrepen op de beginperiode: kale ritmes met hier en daar een breakbeat. Het laat zich goed combineren met het G-funk-geluid dat is ontwikkeld door de invloedrijke producer Dr Dre. De muziek en de teksten zijn misschien wel het minst veranderd. Er wordt nog steeds opgeschept over het eigen libido en gefantaseerd over geslaagde bankovervallen en overwonnen tegenstanders. Het ergste wat een hardcore rapper kan overkomen, is voor sell-out uitgemaakt worden. Een sell-out is een verrader, iemand die zijn kennis van rap en zijn goede reputatie te grabbel gooit door bijvoorbeeld te gaan rappen op hithouseplaten. Zo'n rapper verkwanselt, in de woorden van Wermuth, zijn 'subcultureel' kapitaal. De hardcore hiphoppers willen vaak niets meer te maken hebben met hun afvallige kennissen. Afvalligen uit de eigen groep vormen nu eenmaal een gevaar voor de cohesie van de subcultuur. En het is juist die herkenbare, hechte groepsidentiteit die de hardcore zo leuk maakt. Bij de Osdorp Posse weten ze dat allang: Een hardcore fan is wat ik ben, Het is niet populair, nou en? Ik geef geen neuk Ik kreuk en beuk alles wat soft is Ik ben Def P de hardcore rapper (...) Mijn optreden is ver beneden jouw stand Want je rijdt in een Mercedes en Bij popconcerten zit je in een stoel en Zwaai je met een aansteker voor je smoel (...) Def P gaat pas uit zijn bol bij een hardcore groep op het podium Met een bijtende beat als jodium.
2002, 300 pag., Euro 22
Aksant (voorheen IISG), Amsterdam, ISBN 90-5260-042-2


This page last updated on: 13-1-2015