In ‘Vrouwen zonder mannen’ brengt Sharnush Parsipur vijf vrouwen bijeen tegen de achtergrond van de staatsgreep van 1953 in Iran. Twee ongetrouwde vrouwen, een prostituee, een huisvrouw en een lerares ontmoeten elkaar in een magische tuin, even buiten Teheran, waar ze hun oude leven van zich afwerpen als een slangenhuid. Ze zijn op de vlucht voor gewelddadige huwelijken, verstikkende sociale verwachtingen, politieke chaos en seksuele beperkingen. In de tuin in Karadj, een metafoor voor het paradijs, vinden ze de vrijheid en rust om hun eigen lot te bepalen. Geleidelijk neemt het verhaal het karakter aan van een allegorie, waarin de vrouwen uitdrukking geven aan hun dromen en verlangens. Shahrnush Parsipur (1946-2026) wordt tot de belangrijkste vrouwelijke auteurs van Iran gerekend. Ze werkte bij de Iraanse nationale tv- en radio-omroep, tot het islamitische regime haar, zonder rechtszaak, een gevangenisstraf van bijna vijf jaar oplegde. Kort na haar vrijlating moest ze opnieuw de gevangenis is in, ditmaal vanwege haar openlijke beschrijvingen van vrouwelijke seksualiteit in ‘Vrouwen zonder mannen’. Parsipur leefde sinds 1994 in ballingschap in de Verenigde Staten. Op haar tachtigste was ze nog altijd een van Irans meest onverschrokken literaire dissidenten.