Bel me als je daar bent

Veiligheidsagenten die mensen in de woestijn droppen. Kustwachters die boten stukmaken en de opvarenden ervan achterlaten op open zee. Slavenmarkten met vluchtelingen. De verhalen die Flor Didden doorheen zijn boek verweeft verbijsteren. Sinds de start van de ‘Europese vluchtelingencrisis’ is het geweld aan onze buitengrenzen, en in landen ver weg die het vuile werk voor ons opknappen, geëxplodeerd. Tegelijk neemt de nood aan arbeidsmigratie toe, in een Europa dat steeds meer handen tekortkomt. Aan het politiek opbod van steeds strengere maatregelen verandert dat weinig. In Bel me als je daar bent reconstrueert Flor Didden het decennium dat de vloer onder het Europese denken over asiel en migratie wegsloeg. De auteur zat als expert bij de sleutelmomenten op de eerste rij, van de deal met Turkije tot het Marrakeshpact. Maar al even zolang loopt hij rond op Lesbos, in Niger of aan de Pools-Wit-Russische grens. Het levert een boek als een caleidoscoop op, tegelijk scherp en menselijk. Over de weeffouten in onze migratiearchitectuur, extreemrechts en fake news. Maar ook over de solidariteit van gewone burgers en de overtuiging dat een ander beleid niet alleen nodig maar ook mogelijk is.